Ya nasıl ruhu şad olur geçmişin?

Çaresizlik...Nasıl bir duygudur? Hani elinden birşey gelmiyor, sağın solun ardın önün dar, kapalı, karanlık...

Öyle değişimler oluyor, aklım eriyor ermiyor da...Atatürk'e yapılan haksızlığı kaldıramıyor yüreğim...Geçmişimi, kültürümü, değerlerimi,bugünümü borçlu oldugum insana karşı olan zulmu affetmiyor yuregim...Kitaplardan cıkarılsın resmi, büstleri-heykelleri kaldırılsın, ismi sokaklardan cıkarılsın söylemleri websayfalarından yürekten al aşağı edilir mi?

Elimden birşey gelmiyor...dedikçe...Nasıl ruhu şad olur Atamın, atalarımın, geçmişin? Bu çaresizlik hissinde Kurtuluş Savaşı kahramanlarının kemiklerini sızlatmaz  mıyım? Yada şehitlerimizin? Kendi refağı için değil bir ulusun kurtuluşu için canından vazgeçmek, ölümüne yürümek...O uğurdan dönmek kader ama dönemezse  geleceğin alacağı özgür hür nefesler için canından vazgeçmek...Canını bahşetmek de, uğruna savaştım diyebilmek için...Bu uğurda ölen şehit olan gazi olan, döndüğünde yuvasını bulamayanların kemiklerini sızlatmaz mıyım? Hakkınız helal midir diye sorsam, bir ihtimal yanıtını alsam ayakta karşılarında durabilir miyim?

Bilemedim...Sustum söyleyemedim...çaresizliği işledim de ruhuma kendime çekildim...