Gidersem diye başlıyor cümlelerim...Sözler veriyorum kendime...Yeni başlangıçlara...Değişime...İçimde özlem duydugum herseye dışımda nasıl kıymet göstereceğime...Sarılmış, kabuk bağlamış yaraları kanatmayacağıma...Daha güçlü olacağıma...Inandığım ne varsa ulaşmak için yine mücadeleme devam edeceğime...Yüreğimdeki heyecanlarımı herdem yeşil tutacağıma...Sevdiklerimle daha fazla zaman geçireceğime...İstanbul'a söz söylemeyip söyletmeyeceğime...Moda'ya yine yürüşler yapıp Adalar vapurunda martılara yine simit atacağıma...Beyoğlu'nda, Beşiktaş'da, Nişantaşı'nda, Beyazıt'da nefes alacağıma...Santral Kampus'den koşarak içeri gireceğime...Hiçbirşey için acele etmeyeceğime...Kaçan otobüs/vapur/ tren için üzülmeyeceğime...Kırmızı ışıklara/yeşil ışıklara duruma göre lanet etmeyeceğime...Ne varsa nefes alırken sağ iken tecrübe ettiğim herşey Allah'dan deyip kabul edeceğime...Her yeni doğacak günün güzel farklı fırsatlara gece olacağına...Kısacası nefes aldıgım her gunun hediye gıbı yasayacagıma daır sozler kendımce...Ne kadar az ayrı kaldık senden Istanbul! Ama kendimden ayrı gibi ben seni çok özledim...
Bu özlem ve özlemin tetiklediği İstanbul'a dönme isteği belki bu şehri "Amsterdam'ı", kendimce huzurla kurduğum "bence" bu yaşamı ardımda bıraktıgımda daha az üzülmek için mi diye de sormadan edemiyorum kendime...Yok Amsterdam, seni de unutmayacağım...Yazgımın özgür şehri...Sende iyileştim ben...Teşekkür ederim sana...Karşıma çıkardığın insanlara..Kanallar boyunca uzanan geçmişin izlerine...Masal dokuna...
Ama sen benim değilsin, benden değilsin...Dilerim yine karşılaşırızzz ama ben İstanbul derim...Öz, aile, arkadaşlar, "Ülkem" derim...Değil derdim zorum seninle ben Ülkem'i, şehrimi ve özümü severim...Amsterdam sana teşekkürü bir borç bilirim bana kattıkların için ama ben sendeki kolaylığı değil şansız Ülkemin, keşmekeş İstanbul'unu ve hiç kolay olmayacak her anı ayrı zor Ülkem'de yaşamayı severim...
İstanbul dilerim kararım da yanımda olursun...Dilerim sen de bana hoşgeldin dersin...
Çok sevdiğim bir şiir ile özleme son vermek isterim...
Cahit Sıtkı Tarancı'nın dediği gibi:
Memleket isterim
Gök mavi, dal yeşil, tarla sarı
olsun;
Kuşların çiçeklerin diyarı olsun.
Memleket isterim
Ne başta dert ne gönülde hasret
olsun;
Kardeş kavgasına bir nihayet olsun.
Memleket isterim
Ne zengin fakir ne sen ben farkı
olsun;
Kış günü herkesin evi barkı olsun.
Memleket isterim
Yasamak, sevmek gibi gönülden
olsun;
Olursa bir şikayet o da ölümden olsun.
